eFootball Pro Evolution Soccer 2020

Είναι λίγο παράξενη αυτή η χρονική στιγμή σε κάθε σεζόν, η περίοδος δηλαδή των αθλητικών τίτλων. Παράξενη, διότι οι ρυθμοί εξέλιξης των αθλητικών franchises τα τελευταία χρόνια είναι μικρότεροι από τους ρυθμούς με τους οποίους κυκλοφορούν νέους τίτλους. Σχεδόν πάντα υπάρχει φυσικά κάτι καινούργιο να σχολιαστεί, αλλά πόσες φορές μπορεί να επαναληφθεί μια συγκεκριμένη κουβέντα; Πόσες φορές να γράψουμε για το gameplay της σειράς PES πριν ξεμείνουμε από επίθετα; Ή για τα σκόρπια δικαιώματα εδώ κι εκεί που αλλάζουν άναρχα κάθε χρόνο; Ή για την έλλειψη περιεχομένου;

Αν υπήρχε copy-paste του περσινού ή του προπέρσινου κειμένου, και πάλι θα ήταν απολύτως εύστοχο για το τι συμβαίνει και αυτή τη φορά. Φέτος η πολυαγαπημένη σειρά για τους Έλληνες, έδειξε να δίνει μπόλικη τροφή για συζήτηση και ανάλυση, μετονομάζοντας τον νέο τίτλο σε eFootball PES, σηματοδοτώντας την μετάβαση σε μια νέα προσέγγιση για τον τίτλο. Είχε τελικά νόημα η αλλαγή ονόματος; Είναι ουσιαστική και αποτελεσματική αυτή η φετινή προσέγγιση;

Ε, sometimes maybe good, sometimes maybe… not good (γκουγκλάρετε Γκατούζο ΟΦΗ όσοι δεν το πιάσατε). Για να μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό, αν εξαιρέσουμε το αισθητά πιο πλούσιο online σκέλος, το PES είναι ένα παιχνίδι που το έχουμε ξαναδεί. Υπάρχουν οι στοιχειώδεις αλλαγές, όπως κάθε χρόνο, αλλά το πακέτο είναι πέρα για πέρα γνώριμο, ειδικά στα Offline modes. Το MasterLeague ήταν το πρώτο κομμάτι που περιμέναμε να έχει αλλάξει φέτος, με την πολυδιαφημισμένη προσθήκη νέων εντυπωσιακών cutscenes και σεναρίων. Κυρίως όμως, δίνει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε τις φιγούρες γνωστών φυσιογνωμιών του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, και είναι σχεδόν αυτονόητο ότι οι περισσότεροι θα επιλέξουν αυτή του θρυλικού Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ο γράφων βέβαια μπορεί να επιβεβαιώσει ότι η επιλογή φιγούρας δεν έχει καμία επίδραση στην προσωπικότητα του προπονητή. Αυτό σημαίνει ότι θα δείτε τον Ντιεγκίτο να περιφέρεται ορεξάτος τα πρωινά στο προπονητικό κέντρο με το εσπρεσάκι του στο χέρι, συζητώντας με την ομάδα του με απόλυτη ωριμότητα για την επόμενη μέρα, ανάμεσα σε κατάλευκα τραπέζια και μοντέρνα τάμπλετ με στατιστικά. Κοινώς, όσοι περιμένατε να τον δείτε να κάνει επίκληση στα αρχαία πνεύματα και το θεό Μάμρα μετά από ένα νικητήριο γκολ στο 90’, θα απογοητευτείτε. Η αλήθεια είναι ότι τα cutscenes, αν και «μουγκά», είναι καλοστημένα και δίνουν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα στην διαχείριση της ομάδας.

Ωστόσο, από ό,τι φαίνεται, πρόκειται περισσότερο για εφέ, παρά κάτι ουσιαστικό, αφού δεν δίνει κανένα πραγματικό βάρος στο τι συμβαίνει πραγματικά στην ομάδα. Έδινε την εντύπωση ότι θα φέρνει τον παίκτη αντιμέτωπο με διάφορα σενάρια και πιο πλούσιο περιεχόμενο, αλλά αυτό δεν αντανακλάται στην εμπειρία μετά από 10 περίπου ώρες. Αν δεν είδαμε κάτι ενδιαφέρον στις πρώτες 10 ώρες του Master League, πότε; Ταυτόχρονα, υπάρχουν διάφορες παραφωνίες όπως ένας παίκτης να είναι Age 34 και να έχει Team Role… Youth Prospect. Σαν τον Φετφατζίδη και τον Lingard ένα πράμα. Το αποτέλεσμα είναι ένα mode που συνεχίζει να έχει τη γοητεία του και με ελαφρές βελτιώσεις, ειδικά για αυτούς που το γνωρίζουν και επενδύουν σε αυτό ετησίως.

Η Καριέρα από την άλλη, σε γενικές γραμμές προχωράει σε γνώριμα μονοπάτια, προσφέροντας μια μετριότατη εμπειρία. Αρχικά είναι αρκετά ενοχλητικό ότι στα πρώτα ματς του παίκτη μας, στα οποία δεν μπαίνει καν αλλαγή (και σε όποια επόμενα συμβεί το ίδιο), αναγκαζόμαστε να δούμε ολόκληρο το ματς χωρίς καμία επιλογή για skip. Ταυτόχρονα, όταν ο παίκτης είναι μέσα, οι συμπαίκτες αρνούνται πεισματικά να δώσουν τη μπάλα, ενώ απουσιάζει οποιουδήποτε είδους feedback με το οποίο καλομάθαμε τα τελευταία χρόνια στο FIFA. Έχουμε να κάνουμε με μονοδιάστατη χρήση ξερών αριθμών, όπως Γκολ και Ασίστ, ενώ η πραγματική προσφορά στο παιχνίδι της ομάδας μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντική πέρα από αυτά. Γενικά, η Καριέρα ως έχει δεν έχει και πολύ νόημα, ούτε προσφέρει κανένα κίνητρο στον παίκτη να επενδύσει τον χρόνο του.

Αυτό το οποίο αξίζει να σχολιαστεί, είναι αναμενόμενα για μια ακόμη χρονιά το gameplay, και η στροφή στο online κομμάτι. Βέβαια, τι άλλο να γράψουμε για την καλύτερη μεταφορά της στρογγυλής θεάς στα ψηφιακά γήπεδα; Πόσα άλλα επίθετα να χρησιμοποιήσουμε για να τονίσουμε τη φυσικότητα, την ταχύτητα, τη μαγεία των αντεπιθέσεων, την ενέργεια η οποία είναι παρούσα σε κάθε πράξη των παικτών; Τα είπαμε πρόπερσι, τα ξαναείπαμε πέρυσι, θα τα ξαναματαπούμε λοιπόν και φέτος, αν και πιο σύντομα. Το gameplay του eFootball PES 2020, είναι η πιο διασκεδαστική και ρεαλιστική εκδοχή του ποδοσφαίρου που έχουμε δει σε βιντεοπαιχνίδια. Ναι, δεν έχει δικαιώματα (αν και φέτος προωθείται πολύ έντονα το import από τους ίδιους τους Ιάπωνες), για την ακρίβεια δεν έχει αρκετές λεπτομέρειες εδώ κι εκεί, κάνει και στραβοπατήματα, αλλά έχει ψυχή που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Σαν την Λίβερπουλ, που μπορεί να μην παίρνει το πρωτάθλημα, αλλά κάθε χρόνο προσφέρει απλόχερα συγκινήσεις και κερδίζει τις καρδιές φίλων κι εχθρών.

Για την ακρίβεια, όσα γράψαμε για τους δύο προηγούμενους τίτλους, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή και εδώ, οπότε εδώ θα μιλήσουμε λίγο για τις όποιες μικρές αλλαγές και τα προβλήματα που συναντά κανείς. Αρχικά, το eFootball είναι ξεκάθαρα παιχνίδι πάσας, και πρέπει κανείς να παίξει για να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι αυτό. Οι τρίπλες είναι δύσκολες, και όταν πλησιάζει αντίπαλος, η μπάλα χάνεται πανεύκολα. Από την άλλη, οι κάθετες πάσες είναι μια μικρή επανάσταση σε κάθε επίθεση, αφού ανοίγουν σαν καρπούζι την αντίπαλη άμυνα. Οι προωθημένες είναι -κλασικά- σχετικά overpowered, αξίζει να σημειώσουμε όμως ότι επιτέλους διορθώθηκε η αντίδραση των αμυντικών στις ψηλές προωθημένες, οι οποίοι πλέον τις αντιλαμβάνονται εγκαίρως και ακολουθούν τις κινήσεις των επιθετικών.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι δράσης – αντίδρασης, όπου κάθε κίνηση συνδέεται με μια προηγούμενη και μια επόμενη. Πριν φύγει καλά καλά η πάσα από το πόδι του μέσου μας, έχει ήδη ξεκινήσει την κίνηση να φύγει στο χώρο μπροστά για να την ξαναπάρει, κάνοντας τα τριγωνάκια στο κέντρο απολαυστικά. Ακριβώς τη στιγμή που κερδίζουμε την κατοχή στην άμυνα, ξεκινά ένας πανικός, με τους μέσους να ζητάνε μπάλα, οι επιθετικοί ψάχνουν χώρους και τα μπακ ξεχύνονται σαν… εμετός στην επίθεση. Τα σουτ παίρνουν ταχύτητες που απειλούν να σκοτώσουν άνθρωπο, τα πλασέ και οι τερματοφύλακες αιωρούνται στον αέρα για μισό δευτερόλεπτο παραπάνω από το φυσιολογικό. Ένας αισθητός ηλεκτρισμός και μια ενέργεια που δεν υπάρχει σε άλλο ποδοσφαιράκι αυτή τη στιγμή, και πραγματικά δεν έχει νόημα για άλλη μια χρονιά να αναλύουμε το τι συμβαίνει στο χορτάρι του PES.

Φυσικά, υπάρχουν και κλασικές παραφωνίες, όπως οι παίκτες που αρνούνται να πάνε προς την μπάλα όταν αυτή περνάει δίπλα τους ή είναι προς διεκδίκηση, ή διαιτητές που σφυρίζουν τη λήξη ενώ ο επιθετικός έχει φύγει μόνος για το νικητήριο γκολ στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Ταυτόχρονα, οι αμυντικοί συχνά σαμποτάρονται από το ίδιο το παιχνίδι, και οι βοήθειες μεταξύ τους είναι βγαλμένες απευθείας από την Εθνική Ελλάδος (τη φετινή, όχι του 2004). Τέλος, τα τάκλιν και οι συγκρούσεις γενικότερα είναι τόσο σφοδρές που από θαύμα έχουμε επιζώντες.

Όσον αφορά την παρουσίαση, κι εδώ είναι πολύ γνώριμα τα πράγματα. Η απεικόνιση της Fox Engine είναι πανέμορφη και με μια αληθοφάνεια στους παίκτες και τα γήπεδα που απουσιάζει από το αντίπαλο δέος, και φέτος με λίγο πιο έντονες σκιάσεις. Πραγματικά, με την broadcast κάμερα είναι στιγμές που είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την εικόνα από πραγματικό αγώνα ποδοσφαίρου. Η ελληνική περιγραφή συνεχίζει να είναι μια πολύ ευχάριστη προσθήκη που εκτιμούμε, αλλά σε γενικές γραμμές δεν είναι το δυνατό σημείο του παιχνιδιού αφού είναι άνευρη – αλλά και πάλι προτιμότερη από την ενοχλητική αγγλική…

Φτάνοντας στο online κομμάτι, που έχει εμπλουτιστεί με πολλά modes, και φαίνεται ότι εκεί έχει ρίξει το μεγαλύτερο βάρος της η Konami, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Πρόκειται για ρίσκο, καθώς δεν φαίνεται να έπεσε η απαραίτητη δουλειά εκεί που έπασχε εξαρχής η σειρά, στο offline περιεχόμενο. Αντιθέτως, επιχειρείται να τονιστούν ακόμη περισσότερο τα θετικά που είχε η σειρά, η οποία είναι πιο διασκεδαστική όταν παίζουν πολλά άτομα μαζί. Ωστόσο, το online κομμάτι κρίνεται μόνο σε βάθος χρόνου, από πολλούς παράγοντες. Πόσο και πώς θα ασχοληθεί ο κόσμος; Ποια θα είναι η κατάσταση των servers, των συνδέσεων των παικτών, και πόσο θα επηρεάσει η όποια μικρή καθυστέρηση (π.χ. lag) ένα παιχνίδι που απαιτεί γρήγορα αντανακλαστικά και μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε χαοτικό αχταρμά όπως άλλες χρονιές; Όλα αυτά είναι πράγματα τα οποία δεν μπορούν να αξιολογηθούν αντικειμενικά αυτή τη στιγμή, μπορεί όμως να αξιολογηθεί αυτό που έχουμε στα χέρια μας στην κυκλοφορία.

Τι συμβαίνει λοιπόν φέτος με το eFootball PES; Μπορεί οι Ιάπωνες να κρίνουν πως εκεί βρίσκεται το μέλλον της σειράς, ίσως και των αθλητικών τίτλων γενικότερα, και θέλουν να είναι οι πρώτοι που θα κάνουν ένα μεγάλο βήμα μπροστά στα eSports. Ίσως και να είναι η προσπάθεια της Konami να αποφύγει πλαγίως με μια στροφάρα σαν του Γιώργη, τα πραγματικά προβλήματα της σειράς, αντί να τα αντιμετωπίσει. Αυτό που σίγουρα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, είναι ότι η μπάλα που παίζεται στο eFootball PES είναι πιο απολαυστική από ποτέ.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι καλύτερο σε όλους τους τομείς από τους προκατόχους του, αλλά με μια απογοητευτική στασιμότητα στα αδύνατα σημεία του, κάτι το οποίο συγχωρούμε όλο και λιγότερο χρόνο με το χρόνο. Για όσους δεν θεωρούν πρόβλημα το παραπάνω, και εστιάζουν στα του γηπέδου και την παρέα, η επιλογή του eFootball PES 2020 είναι σαν την διακοπή ελληνικού ντέρμπι: Αυτονόητη.

Το review για το eFootball PES 2020 βασιστηκε στην έκδοση του παιχνιδιού για το PS4.

 

gameover.gr




x

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας αποδέχεστε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την Πολιτική Cookie.

ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΡΝΟΥΜΕ Κέντρο απορρήτου Ρυθμίσεις απορρήτου Μάθετε περισσότερα σχετικά με την πολιτική Cookie