“Έχω σχέση, αλλά δεν είμαι ερωτευμένη” Τα 10 συμπτώματα μιας σχέση ζόμπι

Γιατί βαφτίζουμε comfort zone την απάθεια και προτιμάμε το βάλτωμα από τη μεγάλη ανατροπή; 

Απ’έξω όλα δείχνουν εντάξει. Πηγαίνουν σε πάρτι και ταξίδια, βγάζουν βόλτα στο πάρκο το παιδί ή το κατοικίδιο και η ατμόσφαιρα είναι πολιτισμένη, ποιος έχει άλλωστε όρεξη για καβγάδες τη σήμερον ημέρα… Σε τέτοιο σημείο που σχεδόν έχουν πειστεί και οι ίδιοι πως όλα βαίνουν καλώς. Μόλις όμως πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής με καθρεφτάκι, θα δεις πως δεν αναπνέει το πράγμα μεταξύ τους. H σχέση τους είναι κλινικά νεκρή.

Ακούγεται οικείο;

Ίσως γιατί όλοι περάσαμε κάποτε από αυτή τη φάση – εμείς οι ίδιοι ή κάποιο ζευγάρι στο κοντινό μας περιβάλλον. Λίγο όμως η κρίση, που, ως γνωστόν, έπληξε πρώτα απ’ όλα τις σχέσεις και μετά έφτασε στο μπάτζετ, λίγο η πολιτική κατάσταση, που εντείνει τα συμπτώματα μιας κοινωνίας σε συλλογικό breakdown, η κατάσταση στο ρομαντικό τομέα γύρω μας θυμίζει κάπως σεκάνς από τη Νύχτα των ζωντανών νεκρών.

Στο φιλικό περιβάλλον μου υπάρχει μια ψυχολόγος που μου αρέσει να της αποσπώ μυστικά από τις συνεδρίες της. Μου αφηγείται αναστενάζοντας πόσο συχνές είναι πλέον οι περιπτώσεις ζευγαριών που αγνόησαν τα προειδοποιητικά σημάδια και έθαψαν τα προβλήματά τους ακόμη βαθύτερα. “Ζόμπι σχέσεις” λέγονται στην αργκό των ψυχολόγων. Όταν μια σχέση διαρκεί χρόνια, πολλά ζευγάρια βυθίζονται τόσο βαθιά στη συνήθεια, ώστε πλέον την πλοήγηση αναλαμβάνει αυτόματος πιλότος. Άνθρωποι που μπορεί να ζουν και κάτω από την ίδια στέγη, αλλά όλο και πιο συχνά ένας από τους δύο ξεχνιέται χαζεύοντας House of Cards στον καναπέ δήθεν “για να μην ξυπνήσει τον άλλο” ή τα πίνει έξω με φίλους μετά τη δουλειά αργώντας όλο και περισσότερο ή ξημερώνεται στο γραφείο χαζεύοντας τα πρακτικά των συσκέψεων ή όλο κάνει προπόνηση για κάποιο μαραθώνιο την Κυριακή…

Ζούμε ανάμεσά τους

“Τo λάθος μας ήταν ότι αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε” διαβάζω σε post στο Facebook μιας τολμηρής friend που ανακινεί το θέμα. “Έπειτα από μια αρχική περίοδο μέλιτος, όπου ερχόταν κόσμος στο σπίτι για housewarming και οργανώναμε εκδρομές και ταξίδια, αρχίσαμε να χάνουμε το σεξουαλικό ενδιαφέρον. Το “μία φορά τη μέρα” έγινε “μία φορά την εβδομάδα, το μήνα, το εξάμηνο” και μετά χάθηκε η μπάλα” λέει. Άρχισα να ψάχνω το θέμα στο φιλικό περιβάλλον, αλλά γρήγορα κατέληξα να εντοπίσω δεκάδες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης αφιερωμένες στα ζευγάρια χωρίς σεξ.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει εκεί έξω μια κοινότητα τεραστίων διαστάσεων από ανέραστα ζευγάρια που αγαπούν να αφηγούνται τα δεινά της ασεξουαλικής ζωής τους, να ανταλλάσσουν συμβουλές και φαντασιώσεις και να κάνουν ψηφιακό… ταπ ταπ ο ένας στον ώμο του άλλου. Κανείς δεν μπαίνει σ’ αυτά τα sites για να βρει νέο έρωτα. Απλώς για να κλαφτεί. Το Reddit μάλιστα έχει ονομάσει τη δική του κοινότητα DeadBedrooms και μετρά πάνω από 24.000 εγγεγραμμένους. Διαθέτει και τη δική του ορολογία: (μεταφράζω) NK για τα ζευγάρια ΝεκρόΚρεβάτι, ΧΛ για τα ΧαμηλήΛίμπιντο και πάει λέγοντας. Βρίσκω μέσα τα posts Ελληνίδας μεταπτυχιακής φοιτήτριας στο Παρίσι που αφηγείται πως η σχέση της είναι πιο άψυχη και από λαμπατέρ με καμένη λάμπα. Ο φίλος της αγαπά να βλέπει πορνό, πρώτα το έκανε στα κρυφά, αλλά τώρα πια απροκάλυπτα. “Για σεξ ούτε κουβέντα” λέει. Στην ερώτησή μου “Γιατί δε φεύγεις;” απαντά σιβυλλικά “Νιώθω πως δεν έχει κάνει τον κύκλο της η σχέση”.

Ποια είναι η λίστα με τα συμπτώματα; Διάβασε τη συνέχεια στη σελίδα ΙΙ.

 

Η λίστα με τα συμπτώματα

Πώς όμως μοιάζουν οι ζόμπι σχέσεις και πώς μπορεί κανείς να τις αναγνωρίσει; Όπως συμβαίνει με τα αληθινά ζόμπι στο Walking Dead, έτσι κι εκείνες:

-Βλέπουν με τις ώρες οτιδήποτε σε οθόνη. Για να το πούμε απροκάλυπτα, η οθόνη είναι το πιεσόμετρο της σχέσης. Όταν η σχέση είναι ζωντανή, η οθόνη (της τηλεόρασης, του κινητού, του λάπτοπ) ανοίγει “μετά”. Όταν είναι σε κατάσταση αρχικής αποσύνθεσης, παίζει κάπου στο βάθος “στη διάρκεια”. Κι όταν είναι ζόμπι, βλέπεις την οθόνη αντί για… (πρόσθεσε ό,τι θες, αν και σχεδόν πάντα το σεξ τα πληρώνει όλα).

-Δείχνουν κινητικότητα, αλλά είναι κλινικά νεκρές. Αν πλησιάσεις ένα ζόμπι ζευγάρι, θα ανακαλύψεις ότι ο καρδιακός παλμός έχει σβήσει προ πολλού και απουσιάζουν οποιαδήποτε σημεία (κοινής) ζωής.

-Βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης, με δέρμα και μάτια χλομά, γιατί ο έρωτας (που τα κοκκινίζει όλα) τους έχει εγκαταλείψει προ πολλού.

-Δεν επικοινωνούν (αν και πότε πότε ανταλλάσσουν ακατάληπτα μηνύματα).

-Είναι πεινασμένες για ανθρώπινη σάρκα (ξένη όμως). Ήξερα κάποια σε ζόμπι σχέση που φαντασιωνόταν πως έκανε σεξ με οτιδήποτε περνούσε μπροστά της.

-Είναι διαρκώς τσαντισμένες και αδέξιες. Τα ζευγάρια σε ζόμπι σχέση έχουν αφήσει τις πολλές αβρότητες. Όπως και τα ζόμπι στις ταινίες, διψούν για αίμα, δηλαδή για καβγά. Τον υπόλοιπο χρόνο κάθονται στις κάσες τους, δηλαδή στον καναπέ μπροστά στην οθόνη, και περιμένουν.

-Είναι μεταδοτικές. Αν τύχει να ξοδέψεις χρόνο με ζόμπι ζευγάρι, βλέπεις σημάδια παρακμής και στη δική σου σχέση, ποτέ όμως το αντίστροφο. Είναι σαν τις μαύρες τρύπες του διαστήματος: ρουφάνε μέσα τους οτιδήποτε ζωντανό βρεθεί στην ακτίνα τους.

Η αρχή του τέλους

Οι σχέσεις δεν παρακμάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Αρχικά μοιάζει σαν να βρίσκεσαι σε δάσος με πυκνή βλάστηση, παντού σε περιμένουν κρυμμένες χαρές και βιώματα γεμάτα πάθος, που όλο και λιγοστεύουν καθώς το τοπίο αλλάζει και μεταβάλλεται σε χέρσα έρημο κι έπειτα σε κινούμενη άμμο. Ουαί κι αλίμονο αν πέσεις μέσα. Όλα βουλιάζουν σε αργή κίνηση, όπως στα καρτούν.

“Αλλά τότε γιατί δε χωρίζουμε;” είναι το εύλογο ερώτημα.

Ίσως γιατί, όπως συμβαίνει και στα ζόμπι, οι πεθαμένες σχέσεις είναι βολικές. Όπως και τα κανονικά ζόμπι, έτσι κι αυτές δε συζητούν, δε σκέφτονται, δεν επικοινωνούν (έχεις δοκιμάσει ποτέ να πιάσεις συζήτηση με ζόμπι;), άρα αφήνουν ελάχιστες επιφάνειες για “τριβή” και ενδεχόμενη σύγκρουση: Οι ψυχολόγοι αναφέρουν πως το 80% των ζευγαριών που χωρίζουν οδηγούνται εκεί γιατί δε μιλάνε για τα συναισθήματά τους. Είτε γιατί θέλουν να αποφύγουν τον καβγά είτε γιατί είναι εσωστρεφή είτε γιατί το βλέπουν σαν έναν τρόπο για να προστατέψουν τη σχέση, αλλά στην πραγματικότητα τη βλάπτουν ανεπανόρθωτα. Η όποια ενόχληση γίνεται σιγά σιγά θυμός και ο θυμός, όταν συσσωρευτεί, γίνεται βόμβα μεγατόνων που απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να τα κάνει όλα Χιροσίμα.

Άλλος λόγος που κολλάμε στις πεθαμένες σχέσεις είναι γιατί, όπως και τα ζόμπι, μπορούμε να τις “σκοτώσουμε” πανεύκολα: Οι σύγχρονοι ενήλικοι άνθρωποι είμαστε τόσο ανασφαλείς μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκώς μεταβαλλόμενο, ανεξέλεγκτο και ρευστό, ώστε νιώθουμε πως ασκούμε καλύτερο έλεγχο πάνω σε κάτι μισοπεθαμένο παρά ζωντανό, άρα ικανό να μας τη φέρει ανά πάσα στιγμή. Η φίλη ψυχολόγος μού λέει πως συχνά ο ένας ή και οι δύο σε ένα ζευγάρι οδηγούν οι ίδιοι –χωρίς να το αντιλαμβάνονται– τη σχέση στο βάλτωμα. Αλλά υπάρχει και άλλη μία εξήγηση με την οποία ταυτίζονται οι περισσότεροι ανάμεσά μας: Έχουμε μεγαλώσει από γονείς σε ζόμπι σχέση σε εποχές που τα διαζύγια και οι χωρισμοί ήταν εκτός συζήτησης, οπότε το μοντέλο μάς είναι οικείο, αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε, δεν έχουμε ιδέα πώς επιδιορθώνεται.

Happy end υπάρχει;

Κι όμως επιδιορθώνεται. “Δύσκολο να το πιστέψεις”, λέει κάποια στο Reddit, “αλλά μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένο τέλος αν το θες. Απλά γίνε παρούσα στη σχέση ζητώντας σεξ –επαφή– ξεκάθαρα, χωρίς περιστροφές. Κάθε φορά γίνεται καλύτερο και βλέπεις και τον άλλο να ανταποκρίνεται”. Η ψυχολόγος που ξέρω ισχυρίζεται ότι το 85% των ζευγαριών που χωρίζουν τελικά τα ξαναβρίσκουν με λίγη βοήθεια από τον εαυτό τους και κάποιο σύμβουλο. Αν όμως ανήκεις στο υπόλοιπο 15%, που δεν το παλεύουν με τίποτα, τότε σκέψου ότι υπάρχουν τρόποι για να επιστρέψεις στο βασίλειο των ζωντανών: χωρίζοντας.

Πρόσφατα ένας φίλος μού αφηγήθηκε πώς χώρισε από την εδώ και χρόνια βαλτωμένη σχέση του, με την οποία είχαν φτάσει να καβγαδίζουν 24/7: “Είχαμε πάει ταξίδι στην Παταγονία – αυτό ναι, τα ταξίδια ήταν το μόνο που μας κράταγαν κάπως ζωντανούς. Ανεβαίναμε ένα βουνό πεζοπορώντας στους πάγους και σε όλη τη διάρκεια γκρινιάζαμε: για το κρύο, για τη λάθος επιλογή προορισμού, για το ξενοδοχείο που δεν είχε τζακούζι… ανεξάντλητο το ρεπερτόριο. Κάποια στιγμή φτάσαμε στην κορυφή. Κοιτάξαμε τον ορίζοντα πέρα μακριά στον ωκεανό άφωνοι από το υπέροχο θέαμα που ξετυλιγόταν μπροστά μας και ξαφνικά γυρίσαμε, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο και τότε είπα: “Θέλω να χωρίσουμε”. Την άκουσα να λέει: “Κι εγώ το ίδιο””. Κι αυτό ήταν. Χώρισαν για πάντα. Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να ανέβεις στον Όλυμπο για να αποκτήσεις μια στιγμή διαύγειας, απλώς υπαινίσσομαι ότι δεν έχεις καθόλου ανάγκη τα κλισέ του παραδοσιακού χωρισμού: κλάματα, αμοιβαίες βρισιές και αναζήτηση παρηγοριάς στους φίλους. Ίσως απλά ο Πολ Σάιμον να είχε δίκιο όταν έκανε χιτ το 50 Ways to Leave your Lover. Ίσως και η Γκουίνεθ Πάλτροου με τον Κρις Μάρτιν: Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να χωρίζεις με στυλ. Αλλά μόνο ένας να πεθαίνεις.

 

madamefigaro.gr




x

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας αποδέχεστε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την Πολιτική Cookie.

ΑΠΟΔΟΧΗ ΑΡΝΟΥΜΕ Κέντρο απορρήτου Ρυθμίσεις απορρήτου Μάθετε περισσότερα σχετικά με την πολιτική Cookie